SINIRIN UCUNDA
DANS ETMEK

“Kelebekleri görüyor musun? Ne kadar narinler? Bırak dışarı çıksınlar ya da onları derine, ta derinlere göm. İçlerinden biri sen ne kadar onu aşağıda tutmaya çalışsan da kaçıp uçabilir. Bazıları pişman, sana boyun eğebilir; bedeninin, ruhunun konturlarında dolaşırlar hep. Hikayeler daire oluyor, düz bir çizgiye dönüşüyor, bir spirale doğru bükülüyor. Toprağın söze ihtiyacı yok, söz konusu… bilirsin işte… yani…bazıları beyaz pamuğa sarılı kalırlar öyle, sen doğurmaya karar verene dek. Bir kez daha.”